De eerste keer dat de Lowlands-meute begon te “moshen”, had violiste Annet Verboom niet meteen in de gaten wat er gebeurde. ‘We wisten helemaal niet wat dat was. We raakten er een beetje van in de war: nou, doe eens wat zachter, dachten we, want zo kun je de muziek toch helemaal niet meer horen!’ Pas later beseften de musici dat het juist een goed teken was.
In een zogenoemde moshpit of circlepit dansen bezoekers van een rockconcert door wild tegen elkaar aan te beuken en te springen, wat er voor buitenstaanders zeer chaotisch uit kan zien. Voor de “moshers” is het een uitlaatklep, een teken dat de muziek hen opzweept. Op Lowlands gebeurde dat bij een symfonie van Beethoven, herinnert Annet zich. ‘Nu zijn we erop voorbereid dat het kan gebeuren. En dan is het natuurlijk superleuk.’
Muziek is ook topsport
Een paar repetities en een generale, dan moet ook het programma voor Lowlands erin zitten. Naar concerten reist het NNO altijd met twee eigen touringcars, waarin de musici ontspannen door het land kunnen toeren. Annet: ‘We moeten gefocust zijn en een prestatie leveren, die te vergelijken is met topsport. Voetballers zijn kapot na een wedstrijd en gaan ook in de spelersbus terug naar huis.’
Of musici het langer volhouden dan voetballers, qua carrièrejaren? ‘Ze zeggen van wel, maar het wordt vanaf een zekere leeftijd wel zwaarder. Dat wordt erg onderschat, denk ik. Mensen schrikken nog weleens van hoeveel programma’s we spelen. Het vraagt veel.’ Ook fysiek, vervolgt Annet. ‘Wij hebben dagelijks urenlang een viool onder de kin zitten – een slechtere houding bestaat bijna niet. Je moet goed voor je lichaam zorgen: genoeg sporten en zo nu en dan naar de fysio, anders riskeer je blessures. En hoe ouder je wordt, hoe meer dit geldt. Je wordt gewoon stijver.’
Op haar 41ste merkt ze dat zelf ook al. ‘Daarbij komt dat je veel avonden weg bent en laat thuiskomt, terwijl de kinderen weer vroeg wakker zijn. Maar het is natuurlijk wel een superleuk vak,’ zegt ze vrolijk. Voorafgaand aan een concert zoekt ze meestal een ‘rustmomentje’, zeker als ze overdag druk bezig is geweest. ‘Gewoon even in de bus zitten, even niks.’ Ook anderen pakken een moment voor zichzelf, net als chef-dirigent Eivind Gullberg Jensen. ‘Je moet ready to go zijn,’ zegt hij, ‘daar bereid je je op voor. Als er genoeg tijd is, ga ik nog eens door de muziek, dan dirigeer ik in gedachten bepaalde passages.’
De energie die vrijkomt
Wat wél anders is op Lowlands dan in de concertzaal, vertellen Eivind en Annet, is uiteraard de sfeer. Nergens anders speelt het NNO voor enkele tienduizenden mensen in het publiek, jongeren vaak ook nog, die zich luidkeels laten horen. Een speciale vibe, vindt Eivind: ‘We zijn gewend aan een stil publiek, in plaats van zo’n menigte die meezingt, danst, klapt en juicht. Voorafgaand aan de eerste keer, in 2023, was ik eerlijk gezegd een beetje sceptisch. Maar het bleek voor ons als orkest een heel exotische ervaring. Er komt zóveel energie vrij.
Meer lezen
Het volledige verhaal over het NNO op Lowlands lezen? Dit interview vind je in de nieuwste zomereditie van Noorderland, nu te koop in winkels in heel Nederland en gemakkelijk online te bestellen via onze webshop.
In deze editie spreken we ook met topschaatsster Femke Kok uit Friesland, proeven alvast de sfeer van de Groningse Vierdaagse en gaan we “terrashoppen” langs het Sneekermeer. Dit – en nog veel meer! – lees je nu in ons nieuwste, extra zomerse nummer.