De Groningse Vierdaagse speelt zich niet af in de drukte van mensenmassa’s, maar in de openheid van stad en ommeland. Paden waar de wind nog hoorbaar is en routes waar je soms alleen je eigen voetstappen hoort. Geen dijken vol mensen in een onafgebroken stroom, maar ruimte en aandacht voor stad en landschap. Het maakt het evenement stiller van toon, en voor veel deelnemers juist persoonlijker.
In Groningen valt de massa uiteen in kleinere groepjes die zich door de provincie bewegen – soms dicht op elkaar, soms met ruimte ertussen. ‘Een wandeling is hier niet alleen een prestatie, maar ook een manier om te kijken: naar de stad, naar het landschap.’
‘Uit de hand gelopen hobby’
Het evenement ontstond klein en bijna toevallig. ‘Het begon met stadswandelingen in Groningen-stad, vanuit een liefde voor Groningen en de passie voor wandelen,’ vertelt Pascal Corée, die vanaf het eerste moment betrokken is. ‘Met z’n vieren – André, Daniël, Sonja en ik – maakten we meerdere routes door de stad, waarbij wandelaars met routekaarten zelfstandig langs de highlights liepen in een zelf gekozen tempo en tijdsduur.’
Dat groeide uit tot het organiseren van (bedrijfs)uitjes en een escape-spel door de straten van Groningen. ‘Het is eigenlijk een uit de hand gelopen hobby. Toen dachten we: kunnen we onze wandelingen niet groter maken dan alleen de stad? Want de provincie heeft óók heel veel moois om te laten zien.’ Zo ontstond het idee voor een vierdaagse. ‘We zijn heel praktisch begonnen,’ zegt hij. ‘Kaarten erbij, routes tekenen en kijken wat mogelijk is. Daarbij keken we ook naar andere evenementen, zoals de Nijmeegse Vierdaagse, maar wel met een duidelijke eigen koers: kleiner, rustiger, met meer aandacht voor de omgeving.’
Bewust kleinschalig
De grootste uitdaging lag in het begin vooral in het praktisch maken van het idee: veiligheid, vergunningen, routes uitzetten en genoeg vrijwilligers vinden. ‘De eerste editie draaide op zo’n honderd vrijwilligers,’ vertelt Pascal. Inmiddels is dat netwerk gegroeid, mede dankzij hulp van andere wandelorganisaties zoals Tocht om de Noord en de Koninklijke Wandelbond. ‘In de wandelwereld helpt iedereen elkaar, we doen het niet alleen,’ zegt Pascal. Ook is er een goed doel aan het evenement gekoppeld: Maggie’s Center Groningen, een huis voor mensen met kanker en hun naasten. Deelnemers kunnen bij inschrijving geld ophalen.
Hoewel het deelnemersaantal in één jaar tijd verdubbelde van 1500 naar 3000 deelnemers, kiest de organisatie er bewust voor om de kleinschaligheid te koesteren. ‘We hebben het maximum op 4500 deelnemers gezet om het evenement behapbaar te houden,’ legt Pascal uit.
Voor jong en oud
De reikwijdte is desondanks groot: deelnemers komen niet alleen uit Groningen of de rest van Nederland, maar zelfs uit het buitenland. ‘We hebben mensen uit acht verschillende landen. En de groep zelf is erg divers. De jongste deelnemer was vorig jaar tien jaar, de oudste ergens in de tachtig. We zien dat steeds meer jonge mensen zich inschrijven.’ Die mix hoort bij wat de organisatie belangrijk vindt: een evenement dat verbindt, zonder onderscheid in tempo of leeftijd.
Onderweg lopen mensen met elkaar mee, praten, wisselen verhalen uit. ‘Het gaat om het wandelen, maar ook om de gezelligheid en het laten zien van Groningen – de stad én het ommeland. Alle routes starten en finishen op de Grote Markt, waar we een soort huiskamer creëren. Wandelaars kunnen elkaar daar ontmoeten, herinneringen maken, elkaar erdoorheen slepen en hun ervaringen en tips met elkaar delen.’
Verder lezen
Het volledige verhaal over de Groningse Vierdaagse lezen? Dit verhaal vind je in de nieuwste zomereditie van Noorderland, nu te koop in winkels in heel Nederland en gemakkelijk online te bestellen via onze webshop.
In deze editie praten we bij met topschaatsster en Friezin Femke Kok, ontdekken we het Noord Nederlands Orkest op Lowlands en gaan we “terrashoppen” langs het Sneekermeer. Dit – en nog veel meer! – lees je nu in ons nieuwste, extra zomerse nummer.