De fazant houdt er een uitbundig liefdesleven op na (en nog 4 andere weetjes)

1. Van adellijke borgen naar de duinen

De fazant is geen inheemse vogel: hij werd hier ooit uitgezet voor de jacht en als "pronkjuweel" rondom borgen en kastelen. Tegenwoordig vind je de fazant vooral in de duinen en op de Waddeneilanden. Hier heeft hij minder last van natuurlijke vijanden, zoals vossen, en het duinstruweel biedt beschutting en genoeg voedsel. De kust is daarmee het nieuwe hoofdkwartier van deze voormalige "kasteelvogel" geworden.

2. De "schorre" waarschuwing

Heb je weleens een hard, schor geluid gehoord dat klinkt als een roestige deur die met een ruk wordt opengetrokken? Dat is de fazantenhaan. Dit karakteristieke kok-kok-geluid wordt vaak gevolgd door een luidruchtig geklap met de vleugels. Dit doet de haan niet alleen om zijn territorium af te bakenen, maar ook als reactie op onverwachte geluiden en bewegingen. Fazanten zijn namelijk extreem gevoelig: ze "horen" een naderende tractor of zelfs een verre donderslag vaak veel eerder dan wij.

3. Een wild liefdesleven

De fazant houdt er een nogal uitbundig liefdesleven op na. In het voorjaar vormen de hanen een harem. Eén mannetje verzamelt meerdere hennetjes om zich heen – soms wel vijf tot tien stuks. Terwijl de haan pronkt met zijn glanzende veren om rivalen op afstand te houden, zorgen de hennen voor de eieren. Het is opmerkelijk dat de hennen juist heel onopvallend zijn: hun gecamoufleerde bruine verenpak zorgt ervoor dat ze moeilijker te zien zijn wanneer ze tussen het hoge gras op het nest zitten.

4. Slapen met de pootjes van de vloer

Hoewel fazanten het grootste deel van de dag op de grond doorbrengen om voedsel te zoeken, zoeken ze voor de nachtrust juist de hoogte op. Dit noemen we "opstoken". Zodra de schemering invalt, vliegen ze graag een boom of een dichte struik in. Hier zitten ze veilig voor roofdieren.

5. Explosieve vliegers

De fazant is geen vogel voor de lange afstand. Hij is zwaar gebouwd en loopt liever weg voor gevaar dan dat hij opvliegt. Maar áls hij besluit de lucht in te gaan, gebeurt dat vaak met een explosieve kracht. Met korte, snelle vleugelslagen kunnen ze een snelheid bereiken van wel 60 tot 90 kilometer per uur. Dit gaat vaak gepaard met een luid geluid, bedoeld om een eventuele aanvaller – of een nietsvermoedende wandelaar – zo te laten schrikken dat de vogel veilig weg kan komen.