Van blaffende ree tot miauwende buizerd: deze dierengeluiden zullen je verbazen

Deze drie dieren en hun geluiden zullen je verbazen:

De ree: de "valse hond" in de bosjes

Je wandeling door het bos wordt ruw gestoord door een harde, schorre blaf. Je eerste instinct? Een grote, loslopende hond die het op je gemunt heeft. Maar de dader kan ook heel goed een ree zijn.

Reeën zijn meesters in vermomming, maar hun stemgeluid is allesbehalve elegant. Wanneer een ree onraad ruikt of geschrokken is, maakt hij een kort, krachtig en hees geluid dat we "blaffen" noemen. Het is bijna identiek aan het geblaf van een grote hond met een zware keelontsteking. Het is vooral bedoeld als een waarschuwingssignaal voor de andere reeën in de buurt. Dus de volgende keer dat je hart in je keel springt door een blaf uit het dichte struikgewas: geen paniek, het is waarschijnlijk gewoon een verontwaardigde reebok.

De buizerd: de kat van het luchtruim

Het is een klassiek beeld: een buizerd die op een paaltje langs de A7 zit of hoog boven de weilanden cirkelt. Maar zodra hij zijn snavel opendoet, breekt de illusie van de stoere roofvogel. De buizerd kan namelijk een langgerekt, klagend geluid maken dat sprekend lijkt op het miauwen van een kat.

Waarom doet een roofvogel dat? Ze gebruiken dit "miauwen" om hun territorium af te bakenen en om contact te houden met hun partner. Vooral in het voorjaar, wanneer de hormonen opspelen en het broeden begint, is het een constant kat-en-muisspel in de lucht. Voor de onoplettende wandelaar zorgt het vaak voor verwarring: 'Hoe komt die kat daar boven in die boom...?'

De watersnip: de vliegende geit

Misschien wel het meest bizarre geluid uit de natuur komt van de watersnip. Deze vogel, die zich graag ophoudt in natte natuurgebieden, staat ook wel bekend als de "hemelgeit". Waarom? Omdat hij tijdens zijn baltsvlucht een geluid maakt dat exact lijkt op het gemekker van een geit.

Maar het meest fascinerende is dat de watersnip dit geluid niet met zijn keel maakt. Tijdens een spectaculaire duikvlucht zet de vogel zijn buitenste staartpennen wijd uit. De luchtstroom die langs deze speciale veren raast, brengt ze aan het trillen, wat het kenmerkende “bè-hè-hè-hè”-geluid produceert. Het is een soort "concert" dat vooral wordt opgevoerd om indruk te maken op de vrouwtjes.

Luister met andere oren

De natuur is niet altijd wat het lijkt (of klinkt). De volgende keer dat je buiten bent, daag jezelf dan eens uit: sluit je ogen en probeer de "bedriegers" te ontmaskeren. De natuur is namelijk één grote auditieve goocheltruc, en als je eenmaal weet waar je op moet letten, worden je wandel- of fietstochten een stuk avontuurlijker.