Marianne Timmer: 'Ik ben het leven aan het inhalen'

Kun je zeggen dat er bij jou een leven is voor en na 19 februari 1998, de dag dat je Olympisch goud won op de 1500 meter in Nagano? 

‘Zeker, mijn leven is daarna enorm veranderd. Ik word af en toe nog nageroepen met het commentaar van Frank Snoeks: ‘Timmertje, Timmertje, wat ga je doen?’ Die woorden zijn veel mensen bijgebleven. Wat ook meespeelde, is dat we toen tien jaar lang nauwelijks iets hadden gewonnen op de Winterspelen – het vorige succes was van Yvonne van Gennip op de Spelen in Calgary in 1988. Ineens waren we heel succesvol met Nederland.’

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Je zat destijds in een flow, zei je eens. Hoe was dat? 

‘In Nagano vielen alle puzzelstukjes op hun plek, alles ging vanzelf. Ik was een keer op een congres waar een psycholoog zei: “De perfecte race bestaat niet.” Dus ik stond op en zei: “Jawel hoor, ik heb dat meegemaakt, en wel een paar keer in mijn leven.” Elke klap, elke bocht, was raak in Nagano. Op dat moment zat ik in een soort tunnel. Ik vergelijk het weleens met een ritje op de fiets: soms zit je op de fiets en ben je zó in gedachten, en dan word je je ineens weer bewust van de plek waar je rijdt. Dan ben je een heel stuk kwijt van waar je fietste. Zoiets is het.’

Je was toen pas 23 jaar. Wat veranderde er? 

‘Toen mijn ouders, die erbij waren in Nagano, en ik thuiskwamen, hadden we ineens heel veel vrienden. Heel Sappemeer, een dorp waar normaal gesproken nooit iets gebeurde, was uitgelopen, wat erg raar voelde. Ineens kwamen wildvreemde mensen langs om te kijken waar je woont. Ik weet nog dat mijn moeder zei: “Als mensen van ver komen, dan moeten we ze misschien een bakje koffie aanbieden”. Superlief, maar ze kon nooit weten hoeveel mensen er kwamen. We hebben toen allemaal koffiezetapparaten geleend uit de buurt. De mensen kwamen er via de achterdeur in en gingen via de voordeur weer naar buiten. Je wordt echt geleefd op zo’n moment. Ik herinner me nog hoe fijn ik het vond om even met onze hond door het Slochterbos te wandelen. Voor hem was er niets veranderd; voor hem was ik nog steeds dezelfde persoon, terwijl ik voor de buitenwereld ineens een sportheld was.’

Het moment dat je stopte was vrij abrupt. 

‘Ik ben gestopt op mijn 36ste – dat is vrij “oud”. In november 2009 werd ik geschept door een Chinees tijdens de World Cup in Heerenveen en liep een zware breuk op. Ik ben daarmee nog een jaar doorgegaan: ik moest en zou afscheid nemen op de Olympische Spelen van Vancouver in 2010, maar dat lukte niet. Toen was het over.’ 

Heb je daar lang last van gehad? 

‘Zeker. Hoe ouder je wordt, hoe extremer je moet leven. Als schaatser heb je gewoon een eenzaam nonnenbestaan. Ik moest en zou naar die Spelen, dat zat heel diep. Ik heb het ook echt wel geprobeerd. Ik kwam een seconde tekort op de 500 meter en anderhalve seconde tekort op de 1000. Niet slecht voor iemand met een gebroken been, toch?’

Miste je begeleiding na je sportcarrière? 

‘Die transitie is best moeilijk. Als je vanuit de topsport komt en je stopt ermee, dan is de vraag: wie ben ik? Wat blijft er over van mij? En wat kun je? Dat laatste weet je niet, want je hebt je leven volledig opgeofferd voor het schaatsen. Natuurlijk heb je op bepaalde vlakken een voorsprong op anderen – met tegenslagen omgaan, discipline tonen en gestructureerd werken – maar je hebt ook een achterstand op het sociale aspect. In het bedrijfsleven begin je weer gewoon vanaf nul.’

Vond je dat moeilijk, een ander leven? 

‘Ik heb echt een nieuw leven opgebouwd, daar ben ik zuinig op. Ik ben wel heel blij met wat ik nu heb; dat onderhoud ik. Ik word blij van mensen, heb veel “bruisjes” om mij heen. Dat maakt het leven een stuk leuker. Ik ben het leven echt aan het inhalen.’

Verder lezen

Het volledige interview met Marianne timmer lezen? Dit interview vind je in ons nieuwste winternummer, nu te koop in de winkels en online te bestellen via onze webshop. In deze editie bezoeken we onder andere Leeuwarden, leren we meer over échte Groningse Knappertjes, spreken we met filmster en rietsnijder Gerrit Knobbe en tippen we de lekkerste wintergerechten. Dit – en nog veel meer – lees je nu in onze nieuwe editie.