Roxane Knetemann: 'Ik ben beter in over fietsen práten, dan in zelf fietsen'

"Roxy"

Televisiekijkend Nederland leerde Roxane de laatste jaren kennen als welbespraakt, goed ingelicht en enthousiast, in haar rol als wieleranalist bij Vandaag Inside (VI). Ze is zichtbaar in haar element als ze aanschuift in de talkshow van het legendarische trio Wilfred Genee, Johan Derksen en René van der Gijp, of het commentaar verzorgt van de Tour de France Femmes. ‘Mijn leven gaat de laatste jaren als een sneltrein van leuke dingen,’ zegt ze over haar optredens.

“Roxy”, zoals Roxane vaak liefkozend wordt genoemd, weet van wanten, kan terugvallen op een rijke carrière en een enorme feitenkennis van de wielersport. Lachend: ‘Ik ben beter in over fietsen práten, dan in zelf fietsen.’ Toegegeven, dat is gegroeid. Ze leerde “dealen” met de camera’s, en met haar dyslexie. ‘Dan ben je soms bang dat je het verkeerde zegt, daar heb ik bijles voor gehad. Dat geeft me veel rust.’ 

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Eerlijk en oprecht

Dat alle ogen ineens op haar zijn gericht, sinds Roxane Knetemann een bekende Nederlander is, doet haar niet zoveel. In Terwispel, het fraaie Friese waterstreekdorp waar ze samenleeft met haar echtgenoot (en oud-wielrenner) Wim Stroetinga en hun hond Bliksem, worden ze daar ook niet warm of koud van. 

De geboren Brabantse die opgroeide in Noord-Holland vond in Friesland de liefde van haar leven, als ook de rust en ruimte die ze nodig heeft om te aarden. ‘Wim is een echte Fries, ik ben natuurlijk import, maar voel me hier welkom. Er wordt wel gezegd dat Friezen stug zijn, dat je er moeilijk tussen komt. Dat is helemaal niet waar. De mensen zijn eerlijk en oprecht. What you see is what you get, dat waardeer ik. Geen poespas. Waar ik erg aan moest wennen, was dat zelfs de kassière van de supermarkt een praatje met me maakte; joh, dat kende ik niet.’

Haar donkere ogen twinkelen ervan. ‘Ik vind dat prettig, mensen die naar elkaar omkijken en gemeende aandacht voor elkaar hebben, dat is toch een fijne eigenschap? In de tv-wereld is dat contact anders, daar is alles toch meer vluchtig.’

Bekendheid gek fenomeen

Ze is dol op haar werk voor tv en neemt de bekendheid voor lief. ‘Toen ik in 2019 voor de NOS begon werd ik nog alleen vanwege mijn stem herkend. Maar sinds ik op tv ben en het grote publiek kennis met mij maakte, ligt ineens alles wat ik doe óf laat op een goudschaaltje. Da’s een heel gek fenomeen hoor. Ik ben in maart 2022 bij VI gekomen en vanaf dat moment vond men van alles van mij. Op X, op Instagram. Eerst was het allemaal geweldig, maar dan is het nieuwe er wel af en ben je plotsklaps niks meer waard. Dat wordt dan massaal gedeeld op social media. Ik schrok daarvan. Zeker toen ik als sidekick tijdelijk ook áán tafel kwam te zitten naast Wilfred, Johan en René. Dat was toen niet mijn plek, maar ja, dat weet je pas als je het probeert. Wat dát losmaakte zeg! Hoe gemeen en persoonlijk de reacties, dat doet iets met je. Maar het deed me ook realiseren hoe relatief dat leven op tv is. Dat het niet de échte wereld is. Niet iedereen hoeft mij leuk te vinden. Dat is ook oké.’

Rotte vis op X

Social media kan een slangenkuil zijn, zo ervoer Roxane. ‘Dat ik ertégen kan maakt nog niet dat we het normaal moeten gaan vinden, dat gescheld online. Je leert er wel mee omgaan, en soms sluit ik het bewust een poosje af. Maar ja, dan mis ik ook de léuke berichten!’ Ze heeft “de socials” ook nodig in haar beroepsleven, als analist en commentator van de wielersport.

‘Als ik voor de Tour de Femmes een week in Frankrijk ben klik ik toch op X. Nou, de bagger die je dan over je heen krijgt is onvoorstelbaar; alsof een kleine groep mensen míj persoonlijk verantwoordelijk houdt voor hoe Demi Vollering rijdt – profwielrenster en in 2024 de nummer twee in de Tour voor vrouwen. Als ze wint doe ík het ook goed, zo niet dan word ik voor rotte vis uitgemaakt. Ik kan erom lachen, omdat het niet realistisch is, maar het is tegelijk ook heel raar en respectloos. Als mijn eigen “inner circle” van mensen die me lief zijn en de NOS maar vinden dat ik het goed doe. Daar gaat het om.’

Roxane laat zich er niet door uit het veld slaan. ‘Ik zou het zonde vinden om mijn werkplezier erdoor te laten ontnemen. Het is een kwestie van smaak of jij me leuk vindt. En anders zapp je toch lekker weg?’

Stem aan het wielrennen

Wat er dan eigenlijk zo leuk aan haar werk is? Roxane veert direct op, haar ogen krijgen die speciale twinkeling als ze over wielrennen, die levenslange grote passie, praat. ‘Het is geweldig dat ik het wielrennen een stem mag geven en zo een breder publiek kan  bereiken én enthousiasmeren voor de sport. VI gaat toch vooral over voetbal, maar dan juist is het gaaf dat ik de liefde voor deze sport mag delen met anderen.’ 

Ook al is deze sidekick het lang niet altijd eens met wat “de mannen” uitkramen, er is zeker een klik. ‘Ik voel me er thuis en ben VI ook dankbaar voor de ruimte die ik krijg; natuurlijk zou ik het liefst een heel programma lang willen vullen met wielrennen, haha, maar dit is wel mijn kans om er iets moois mee te doen. En die pak ik. Het is een spel hè, met Wilfred die je soms uitdaagt en van de hak op de tak gaat. Heb ik net een “komma” in mijn zin gezet, hop, dan heeft-ie alweer een ander onderwerp bij de kop. Maar ik kan met alle drie de mannen prima overweg, de sfeer is altijd goed.’

Jonge sporters begeleiden

Voordat haar televisiecarrière een vlucht nam had Roxane pedagogiek gestudeerd en kort in de jeugdzorg gewerkt. Een andere passie. Hoe die toekomst er nu uitziet? ‘Ik werk nu in de media, een combinatie is moeilijk. Maar wat me geweldig lijkt is om als pedagoog ooit een rol te hebben in de talentontwikkeling van jonge sporters. Mijn afstudeeronderzoek tijdens de studie pedagogie ging daar ook over, daar raakte ik écht bevlogen van. Topsport is hard. Het leven ook. Hoe mooi is het dan als je kinderen op een gezonde manier kunt begeleiden in die belangrijke fase van hun leven en ze een rugzak vol vaardigheden mee mag geven? Ik hoop dat dat op mijn pad komt.’